Het huis van bezieling

Al lopend door het huis bekijk ik alle spullen, die hier staan.

Iedere stoel, ieder schilderij, ieder meubelstuk groot of klein heeft zijn eigen verhaal.

Door de jaren heen hebben wij al deze mooie stukken gekregen van mensen die ons dit gunden.

Velen onder hen gaven dierbare spullen aan ons van familieleden die al over het lijden heen waren.

‘Bij jullie is het in goede handen’, zeiden ze dan.

Wij hebben het met liefde in ontvangst genomen, in bewaring, niet om het te bezitten.

Zoals ik al zei; ‘alles heeft een verhaal, een emotie, een sfeer en is bezield.’

Al deze mooie spullen  in het huis zorgen voor een diepe stilte, ook wel het thuiskomen genoemd.

Thuiskomen vanuit een wereld vol onrust en angst.

 

Als ik naar buiten kijk, zie ik een heuvellandschap en het dorp Epen.

Ons huis staat net buiten de dorpsgrens.

De vergezichten zijn hier prachtig!

Ons huis, wat in de heuvel is gebouwd, staat te schitteren in het landschap.

Er loopt een bron door deze heuvel en komt uit voor aan de straat.

Hier wasten vroeger de vrouwen hun vuile was.

De wasplaats is gesloten maar de bron heeft nog steeds haar kracht en loopt langs en onder ons huis door.

Deze verspreidt een helende energie.

Het lijkt alsof het huis in de schoot van moeder Aarde ligt en dat de bron haar voedt.

Het huis is samen met al haar bezielingen een ware krachtplek geworden.

Een krachtplek om even op adem te komen, om thuis te komen.

Het huis van bezieling.

 

Ronald Rhijnsburger